Nadat Willie van Hemert de streekroman van Anne de Vries had verfilmd en de NCRV het - vanaf 26 december 1972 - in zeven delen op de TV uitbracht, werd Bartje wereldberoemd in Nederland.

Bartjes astrantigheid om niet voor bruine bonen te willen bidden; "Ik bid nie veur bruune boo'n" werd een populaire en veel gehoorde zin in ons land.

 

Toen Bartje iets ouder was geworden moest hij regelmatig zijn grootmoeder, omdat ze slechtziende werd, voorlezen uit de Bijbel. Bij één van die lees-sessies hadden ze een dispuut over de hoogte van Bartjes zakgeld. Toen Bartje haar even later voorlas uit de Bijbel, las (loog) hij zonder blikken of blozen; "En zij rookten en zij smookten, en zij  trokken op naar Jericho, en zij kregen zakgeld zat"

Eigenlijk veel vermakelijker dan die zin over het bidden voor bruine bonen, vindt ik.